Της Μαρίλιας Σκούφου
Λέξεις γνωστές, λέξεις άγνωστες, λέξεις που για τον καθένα μας έχουν τη δική τους σημασία , το δικό τους νόημα . "Θάνατος" - "ζωή": δύο λέξεις, που η καθεμιά τους μας κατακλύζει με διάφορα συναισθήματα. Αμέσως θα σας πω μία άλλη λέξη που παίρνει μία μοχθηρή και "δολοφονική" σημασία: "AIDS". Πώς γίνεται μία τόσο απλή λέξη με μονάχα τέσσερα γράμματα να σου προκαλεί τόσο έντονα συναισθήματα ; "AIDS" - "ζωή", τι λέτε, είναι αντίθετα ;
Πολλοί ερευνητές έχουν χαρακτηρίσει το aids ως προσωπική νόσο, καθώς η νόσος αυτή επιδρά σε κάθε άτομο με διαφορετικό και μοναδικό τρόπο. Η ψυχολογία κάθε ατόμου έχει αποκτήσει τη δικήτης ανθεκτικότητα απέναντι στα ερεθίσματα που θα λάβει από τη ζωή, καθώς η ζωή πολλές φορές μας δοκιμάζει με σκληρότητα και ο καθένας μας αντιμετωπίζει τις δοκιμασίες αυτές με τον δικό του τρόπο, με τον τρόπο που η ψυχολογία του τού επιτρέπει. Το άτομο που έχει προσβληθεί από τον θανατηφόρο ιό του AIDS νιώθει αποξένωση από το υπόλοιπο σύνολο της κοινωνίας, αφού οι προκαταλήψεις δεν έχουν σταματήσει να βομβαρδίζουν τα μέλη της κοινωνίας. Ο φόβος απέναντι στο αβέβαιο αύριο, η αγωνία της αντιμετώπισης του ανατριχιαστικού θανάτου καθώς και η απελπισία κατακλύζουν συστηματικά τον προσβεβλημένο. Όταν υπάρχει μία μείξη όλης αυτής της ψυχολογικής κατάστασης στο άτομο, είναι πολύ πιθανό να διαπιστωθεί μία μορφή κατάθλιψης, η οποία, ανάλογα με το βαθμό της, μπορεί να το οδηγήσει σε τάσεις αυτοκτονίας ή σε αγχώδεις διαταραχές .
Ένας παράγοντας που με οδήγησε στο ενδιαφέρον μου για τη ψυχολογία είναι οι απρόβλεπτες διακλαδώσεις της ψυχής του ανθρώπου. Δηλαδή ο φόβος, το άγχος και η απελπισία, πέρα από την κατάθλιψη, μπορεί να οδηγήσουν το άτομο στην δημιουργία μίας εκδικητικής σφαίρας. Έχω ακούσει παραδείγματα με άτομα που τους έχει κατακλύσει το αίσθημα της εκδίκησης επιδιώκοντας να μεταδώσουν τον ιό. Εδώ πια δεν κάνουμε λόγο για ατομικό πρόβλημα, αλλά για κοινωνικό. Η κοινωνία, μέσω της προκατάληψης, οδηγεί το άτομο στην απόκρυψη της νόσου, ακόμα και από το οικογενειακό του περιβάλλον.
Όταν παίρνεις κάποια βαθμολογία που δε σου αρέσει, όταν μαθαίνεις κάτι αρνητικό για κάποιον φίλο σου, όταν σου λένε κάτι που δε σου είναι αρεστό γενικότερα, σου δημιουργείται ένα αίσθημα άρνησης .Δε θέλεις να το αποδεχθείς και το αρνείσαι. Όχι, κάποιο λάθος έγινε με τους βαθμούς , όχι δεν ισχύει αυτό πού μου λες για το φίλο μου, όχι, όχι, όχι. Άρνηση! Έτσι και τα άτομα που έχουν προσβληθεί από το AIDS, έπειτα από τη διάγνωση, είναι πολύ πιθανό να τους δημιουργηθεί ένα αίσθημα άρνησης. Φυσιολογικό. Το θέμα είναι όμως με τον καιρό να υπάρχει αποδοχή, γιατί με τη συνεχή άρνηση θα ξεφύγει από την πραγματικότητα και θα πειστεί ότι δεν πάσχει από καμία ασθένεια, με αποτέλεσμα να μην γίνει καμία θεραπεία και φυσικά αυτό συνεπάγεται την επιδείνωση της ασθένειας.
Επομένως, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι, σε αρχικό στάδιο, είναι απαραίτητη η πρόληψη και έπειτα πρέπει να καταλάβουμε ότι αντιμετωπίζουμε τον ιό, όχι τους ανθρώπους πού έχουν προσβληθεί από αυτόν! Κατά την προσωπική μου άποψη, αυτοί οι άνθρωποι είναι ήρωες. Παλεύουν κάθε μέρα με το θάνατο και εμείς δεν πρέπει να τους ρίξουμε στον γκρεμό, αλλά να τους πιάσουμε το χέρι και να τους βοηθήσουμε να πατήσουν στο έδαφος. Όπως είπε ο φιλόσοφος Νίτσε: "όπου και αν βρίσκεσαι, σκάψε βαθιά, εκεί είναι η πηγή". Αυτοί οι άνθρωποι σε καθημερινή βάση σκάβουν βαθιά για να βρουν την πηγή, η οποία ποια λέτε να είναι ; Η ζωή ή η αποφυγή από αυτή την κοινωνία που τους αντιμετωπίζει περιφρονητικά ;
Πρέπει να κατανοήσουμε ότι είναι άνθρωποι δεν διαφέρουν ούτε από εμένα ούτε από εσένα. Με το να τους απαξιώνουμε δεν τους βοηθάμε. Δεν σχεδίαζαν αυτόν τον αγώνα ενάντια στο θάνατο. Ούτε εσύ το σχεδιάζεις . Αν όμως εκεί που δεν το περιμένεις διαγνώσεις ότι πάσχεις από aids, ποια θες να είναι η αντιμετώπιση της κοινωνίας προς το πρόσωπό σου; Θα ήθελες να σε αντιμετωπίζουν σαν να είσαι ένοχος για τα δεινά της κοινωνίας; θα ήθελες να ήσουν μόνος; Γινόμαστε όλοι μία γροθιά αντιμετωπίζοντας τον ιό και προστατεύοντας τους ανθρώπους!